2026 - Seewald-Eisenbach

In 2026 ging onze reis richting Zwarte woud.
We reden in 2 dagen naar Seewald-Eisenbach.

Dag 1: Hamme - Irrhausen
Het vertrek was moeilijk, Peter was ons komen uitwuiven.
Peter heeft nog nooit voorheen een jaar gemist, maar driewerf helaas, wegens opgelopen kwetsuur moest hij dit jaar forfait geven!
We waren om 08.30uur te Hamme gestart en passeerden via N16, A12, Ring naar E40 waar we na een klein uurtje Pierre hebben opgepikt aan de Texaco te Leuven.
Dan reden we via de afslag 23 te Haasrode op secundaire wegen zoals de N25, N91, N643 enz richting Seilles.
Daar staken we de Maas over naar Andenne (via een brug natuurlijk, we hebben geen zeilboten).
We doorkruisten via kleine bochtige weggetjes Perwez, Evelette, Mean, Somme-Leuze om, na een kleine 2 uurtjes zadeltijd te Petit-Han een koffie te kunnen nuttigen in resto La Barrière.
Van Petit-Han reden we viaenkele kleinere weggetjes en nationale wegen de grens over naar Luxemburg.
We voorzagen daar ook een tankbeurt, alhoewel het prijsverschil niet zo groot meer was.
Het hotel was dan nog slechts 40km verder, en we waren dan zo goed als volgetankt om dag 2 aan te vatten.
Als eerste hotel verbleven we in hotel/pension "Im Pfenn" in Irrhausen.
Een klein hotelletje waar we slechts 75€ per nacht voor een enkelkamer betaald hadden (ontbijt inbegrepen).
Voor 26€ hebben we daar 's avonds een 3-gangenmenu gegeten, en dat was zeer lekker.
En de motorfietsen stonden in een garage.



Dag 2: Irrhausen - Seewald-Eisenbach
Hotel/pension Tannenhof is een landelijke herberg tussen weilanden en bossen gelegen in Seewald-Eisenbach.
Het was een echte oase van rust en belichaamde een stukje van de idyllische omgeving van het Zwarte Woud.
Het hotel konden we boeken aan 82,8€ per dag per persoon half pension (in enkel kamer).
De hoge ligging van Seewald-Eisenbach (800 m boven zeeniveau) beloofde een heerlijke, heldere boslucht.
En die beloftes werden nagekomen. We waren quasi de enige gasten in het hotel. Op enkele arbeiders na die daar 's avonds na hun noeste dagtaak kwamen slapen. Enkel bij het ontbijt zagen we hen, en dan nog, meestal waren ze al klaar met eten als wij beneden kwamen. Voor de rest was het extreem rustig.
Pierre en ik sliepen op gelijkbvloers, en dat waren geen kamers maar echte studio's. Frankie sliep een etage hoger in een kamer voor één persoon. Nico snoefde een beetje met de jaccuzi op zijn kamer, maar harde bewijzen datr er wel degelijk een jaccuzi was hebben we nooit gezien.
Buiten het aan te raden hotel is natuurlijk het feit dat het Zwarte woud een zalige omgeving is om rustige toertjes te tuffen.



Dag 3: Rondrit ten oosten van Seewald-Eisenbach
Dus op Maandag 11 mei 2026 deden we een rit van Seewald over Binsdorf terug naar Seewald.
Het was een rit van een 200-tal kilometers. We vertrokken rond 10.00 uur.
We reden onder een stralend zonnetje via de kleinere dorpjes Göttelfingen, Hochdorf, Übergerg, Altensteig, Walddorf… tot in Bierlingen, waar we een koffie konden drinken in „Sehne Ihr Familienbäcker” aan de Netto Marken Discount.
In Duitsland is meestal (om niet te zeggen altijd) een bakkerij gevestigd in de Netto Marken Discounts, en dat is een groot voordeel: steeds voldoende parking, lekkere koffie en altijd op zijn Duits bediend, met een glimlach en de nodige vriendelijkheid.
Het tweede deel van die rit bracht ons via secundaitre en kleine kronkelnde weggetjes via Gruol, Binsdorf, Sulz Am Neckar, Niederobel, Dornhan tot in Betzweiler. Alwaar we alweer koffie konden nuttigen, deze keer aan een bakkerij. Deze was gevestigd aan een tankstation.
De ritten waren op voorhand uitgestippeld en de stopplaatsen voorzien omdat we op voorhand wisten dat die zaken zouden geopend zijn, het is namelijk niet zo evident om dergelijke zaken open te vinden op een maandag.
Het derde deel van die rit bracht ons via Bretenau, Wälde, Leinstetten naar Unteriflingen waar we even de K475 opreden om te genieten van het uitzicht op Unteriflingen.
Van daaruit verder over Glatten, Dietersweiler, Mushbach, Klosterreichenbach tot Besenfeld waar we gingen tanken, op slechts 3,5km van het hotel.



Dag 4: Rondrit ten westen van Seewald-Eisenbach
Dus op dinsdag reden we een westelijke rit vanuit Seewald richting Kinzigtal en terug naar het hotel in Seewald.
De rit had ook nu weer een 200-tal kilometer kleine weggetjes voorzien.
En rond 10.00 uur werden de motoren gestart om de leute aan te vangen. De banen lagen nat (het had 's nachts deftig geregend) tot vochtig. Maar niet lang, de stukken waar er geen bomen rond stonden waren al mooi opgedroogd. Een prachtige dag kondigde zich alsnog aan.
We reden richting Klosterreichenbach waar we nog kleinere bochtige weggetjes reden toen we de rivier de Murg een tijdje volgden. Het Zwarte Woud bezit namelijk twee “Murg” bronrivieren die ontspringen in de buurt van de Schliffkopf op de Schwarzwald Hochstraße, de Rote Murg en de Rechte (Witte) Murg. Beide Murg’s verenigen zich in Obertal (Baiersbronn) tot de Murg. Na 72,3 kilometer mondt de Murg bij Steinmauern uit in de eeuwige dorstige armen van de Rijn (mooi gezegd nietwaar, gevonden op het internet bij propaganda voor het Zwarte Woud). De bron van de Murg lieten we aan ons voorbijgaan, dat lag namelijk in het park dat we inreden, maar het is enkel te voet bereikbaar en het is niet echt een groots monument…
Net voorbij Obertal reden we het nationale park van het Zwarte woud heel even in.
Dit park is erkent sinds 2014. De bedoeling is de natuur er vrij spel te laten zonder ingrijpen van de mens. En natuurlijk vinden we daar vele dieren terug die ergens anders moeilijkheden hebben om te overleven, dieren zoals de adder, de dwerg uil, de slechtvalk… De slechtvalk die een maximum snelheid van 390km/uur kan ontwikkelen (in duikvlucht) is net iets sneller dan dat onze motorfiets kan...
In Ruhestein (nog steeds in het park) reden we heel even de bekende en populaire Schwarzwaldhochstrasse op (B500 baan). Dat was vroeger een paradijs voor motorrijders, maar ook in Duitsland panikeren ze soms, en de een streng gecontroleerde snelheidsbeperking van 50km/uur is daarvan het resultaat.
We lieten dus de B500 zo snel mogelijk voor wat het was en kozen voor de kleinere snellere Allerheiligenstrasse waar nog steeds een normalere senlheidsbeperking geldt.
We dwarsten de Grindenbach-Brücke over en kwamen iets later aan Allerheiligen waterval.
Waar we even wouden halt houden op de parking, maar door werkzaamheden viel dat niet zo op en waren we heel even Pierre kwijt. Hij had de parking links laten liggen en ging in een helse vaart (om ons in te halen) de slingerende weg bergaf naar het dorpje Allerheiligen. Daar heeft hij dan op ons gewacht, er was immers een stop voorzien aan Bäckerei Arno Hoch ter plaatse.
Deel twee liet ons via de B28 een paar keer de rivier RENCH kruisen.
En vanaf Löcherberg gingen we terug de kleinere kronkelende weggetjes verkennen.
In Zell am Hammersbach reden we dwars door een golfterrein. Niet op het gras natuurlijk, maar de baan liep letterijk in het midden van het golf speelveld.
In Steinach gingen we de de 93 km lange Kinzig over, die ontspringt in het dichtbeboste noordoosten van het Midden-Zwarte Woud op het gebied van de gemeente Loßburg in de wijk Freudenstadt.
In Turm gingen we even de B33 op (enkele 100-en meters) en vervolgden via onze favoriete weggetjes naar Schiltag waar we een stop wouden inlassen in een GELATERIA ( helaas geen Dame Blanche’ke voor Nico, het ijssalon was gesloten).
Deel 3 brachtt ons via Reinerzau, Schömberg, Lossberg, Schopflog, Hôrschweiler en nog enkele kleinere gehuchtjes tot bij de Nagolddam (Nagoldtalsperre).
Die is met een totale lengte van 2.850 meter, een breedte tot 250 meter en een maximale diepte van 35 meter een van de grootste waterreservoirs in Baden-Württemberg en in de zomermaanden een populaire bestemming voor surfers, duikers, zeilers en andere watersporters. De eerste steen voor de Nagolddam, met een totale capaciteit van ongeveer 5,6 miljoen kubieke meter water, werd gelegd in 1965. De dam dient als bescherming tegen overstromingen, verlaagt de onderhoudskosten voor de Nagold en zorgt voor een constanter waterpeil, zelfs tijdens periodes van droogte. De dam dient ook als milieuvriendelijke elektriciteitsbron. De turbine aan de voet van de dam heeft een maximaal vermogen van 275 kilowatt op volle capaciteit en een maximale stroomsnelheid van 1200 liter per seconde. Wanneer het resterende watervolume van minimaal 340 liter per seconde in de zomermaanden in de Nagold wordt geloosd, genereert de turbine nog steeds ongeveer 100 kilowatt, en ze is tot wel 300 dagen per jaar in bedrijf.
Deel 4 tenslotte bracht ons dan van de Nagoldsperre, via onze geliefkoosde weggetjes, naar de B294 en naar het tankstation. Het hotel bracht lekker eten en drinken om deze mooie dag te eindigen. ²



Dag 5: Seewald-Eisenbach - Schwalbach (Ortsteil Elm)
Na een kloek ontbijt in seewald vertrokken we richting Schwalbach. Maar we waren nog maar net de baan op of de weergoden werden om een of andere reden boos op ons. Het begon met "bakken" uit de lucht te vallen.
De rit werd dan ook iets minder aangenaam dan dat we gehoopt hadden daardoor.
Maar we zijn ooit jong geweest (vandaar de young once) waar we voor wat regen gingen schuilen, maar die tijden zijn voorbij. Rechttoe rechtaan, om het met de woorden van Sergeant te zeggen: door de wind door de regen! (Sergeant als in Ingeborg Sergeant, geen militaire link dus). We zwommen dus via het dorpje Schwarzenberg. Daar konden we even de vizieren kuisen gezien de weergoden hun plezier hadden gehad en zich nu wat positiever opstelden met een straaltje (welsiwaar waterachtig) zonnetje.
We reden verder via Forbach, Bremersbach naar de stad Baden-Baden die we via, de met extreem snelheidsbeperkende regeltjes B500 (Schwarzwaldhochstrasse) doorkruisten. We volgden noodgedwongen (wegens werkzaamheden) die B500 enkele kilometertjes meer dan voorzien tot net voor de Rijn, die we overstaken naar Beinheim (Frankrijk).
We volgden de Franse secundaire wegen tot in Trimbach, waar we een stop hielden in de lokale bakkerij voor een koffietje en croissantje.
Het moet op die weg ergens zijn geweest dat een halve groep van the young once werd bekeurd omdat ze 81km/uur reden waar 80km/uur toegelaten...
Deel 2 ging dan van de bakkerij over Geitershof, Riedseltz tot Wissembourg waar we op bekend terrein kwamen, we reden dan namelijk het “Regionaal natuurpark Vosges du Nord” in en langs. De Vogezen waar we vorig jaar nog waren.
We bevonden ons dan echt in onze natuurlijke biotoop, namelijk gedurende de volgende 80km reden we over kleine bochtige kronkelige wegen en doorkruisten enkele kleine gehuchtjes. helaas in vele geldt reeds een snelheidsbeperking van 30km/uur. Indien kleine straatjes hebben we daar geen probleem mee, maar veelal is die snelheidsbeperking ook op weggetjes waar 50km/uur logischer zou zijn. Maar alles om de kas te spijzen zeker? We hebben in ieder geval de ganse weg overal en steeds de geldende snelheidsbeperkingen trachten te volgen, maar het is soms onlogisch en moeilijk haalbaar!
Toen kwamen we in het dorpje Mimbach waar we hadden gehoopt op een potje koffie, en het gekregen ook.
Van Nimbach ging het naar Sankt Ingbert (Rohrbach). In Duitsland is een milieusticker voor motoren niet van toepassing, dus daar moesten we ons geen zorgen over maken.
Ook Riegelsberg reden we door, om tenslotte te Köllerbach te tanken. Dan was het hotelletje te Schwalbach niet ver meer.
Het hotel situeert zich in het Saarland (het drielandenpunt).
Ons hotel was geboekt met garage. En toen de huisbazin van ons logement zag hoe groot onze machines wel waren heeft ze haar auto buiten gezet zodat we royaal plaats hadden om onze motoren te bergen.
Als welkom kregen we een drankje met versnapering en konden we inchecken in mooie ruime kamers. Dit hotel is zeker een aanrader!!!
Het avondmaal werd genomen in het aanpalende restaurant wat door onze hospita was gereserveerd. Het was niet enkel zeer lekker, maar tevens zeer billijk van prijs.
Ik wil het gerust nog eens herhalen, dit hotel is een echte aanrader!!!



Dag 6: Schwalbach - Hamme
Donderdagmorgen, na een fantastisch ontbijt, vertrokken we te Schwalbach huiswaarts.
Deel 1 brcht ons van hotel Mühlenthal na een 40-tal kilometer terug even Frankrijk in.
We verteerden de secundaire wegen verder en gingen zeven kilometer verder onze geliefde rivier over (voor wie dat niet weet, dat is dus de Moezel) Luxemburg in aan wat je zou kunnen beschouwen als een drielandenpunt (buiten een bemoste steen is er niet echt veel aandacht voor dat drielandenpunt).
Daar hielden we halt (we waren inmiddels in Schengen, je weet wel van dat akkoord) in cafe MVP wouden we een terrasje doen. Helaas was de kroeg niet open.
We volgden heel even de Moezel en reden dan voornamelijk via N2 en N6 tot in Steinfort, net voor de Belgische grens, waar we konden shoppen en tanken.
We hebben daar zelfs een broodje gegeten in PALL CAFE.
Na dit oponthoud reden we via de Route66 van België (N4) naar Lonzee. Het wispelturige weer liet ons rijden in herfstachtige, soms lente, en zomerse omstandigheden. Het ging van regen naar hevige regen naar zonneschijn.
In Trieu, net voor Namen gingen we even de E411 en E42 op om het centrum te vermijden.
In Lonzee wouden we halt houden in “LE PAIN D’ATAN”, een broodjeszaak.
Helaas was ook dit gesloten, maar geen nood, langs de N4 staan dergelijke zaken als paddenstoelen.
Na een lekkere koffie (ik ben de naam van de zaak kwijt) reden we nog een uurtje N4 de E411 en de ring op.
In Overijse nog een laatste stop voor een lekker bakje koffie en afscheid nemen van wie niet meer mee naar Hamme reed om vandaar dus ieder zijn eigen weg huiswaarts te nemen.
Ook 2026 was een mooie motorvakantie met zijn allen